2017: een zeer bewogen jaar

In 2016 deed ik het Pulsar Persoonlijk Ontwikkeljaar. Tijdens het maken van gin granaatappel cocktails op Oudjaarsavond vroeg ik me mezelf af of ik nog goede voornemens had. Iets waar ik me werkelijk nooit eerder aan gewaagd had. Ook die avond niet.
Maar met een steek in mijn hart ontvlamde er een groot en intens verlangen: IK WILDE WEER KRACHTIG WORDEN! Mentaal, fysiek, emotioneel en professioneel. Als vrouw, moeder, dochter, vriendin, ondernemer en als auteur. Als mens. Als Eef.
Die wens werd op dat moment beklonken in mij en zodoende startte ik 2017 met deze leervraag als nieuwe leidraad. Gedurende het jaar heb ik regelmatig even terug gegrepen naar dat moment en een ‘check’ bij mijzelf gedaan of wat ik deed nog klopte met mijn wens. Mijn hele jaar heeft in dit teken gestaan. Mijn verlangen heeft mij continu richting gegeven en dat schiep vertrouwen.

Op het moment van slecht nieuws over de gezondheid van een dierbare in februari gaf mijn leervraag houvast. Oude pijn vermengde zich met nieuwe en deed mij besluiten opnieuw in therapie te gaan.
Ik deed een cursus vrij dansen. Ik ging weer sporten. Ik ging eindelijk weer echt werken, maar moest daarvoor een hoge drempel over. Ik ben nog steeds trots dat ik het toch heb gedaan. Het werken bij de thuiszorg geeft me meer voldoening dan ik ooit van te voren heb bedacht.
Ik kwam langzaamaan in beweging. Ik leerde mijzelf nog beter kennen. Ik stelde nieuwe grenzen en begon weer naar mijn diepere wensen en verlangens te luisteren. Ik las een aantal goede boeken. Ik ging weer meer naar muziek luisteren. Ik ging niet heel hard vooruit, bleef regelmatig ook even stilstaan om te pauzeren en opnieuw te horen wat mijn hart vertelde. Kortom, ik zette baby stapjes op een nieuwe levensweg. Steeds verder omhoog in een stijgende lijn.

Gaandeweg kwam de ingeving voor een nieuw boek waaraan ik – te langzaam naar mijn zin- maar desalniettemin gestaag voort werk. Dat voelt goed, heel goed.
Ik schreef een aantal mooie gedichten en – nog mooier – ik stond tweemaal op een podium om deze te delen met publiek. In één woord: FANTASTISCH!

In het laatste kwartaal van dit jaar vond ik ook – al zij het in nog kleinere mini stapjes – een hernieuwde verbinding met mijn vriend en kinderen. Een connectie die ik behoorlijk kwijt was geraakt, iets dat me al lang veel pijn deed en doet, maar waarin ik eindelijk kan zien en leren. Heel veel leren. Iets om erg dankbaar voor te zijn.
Ik probeerde dit jaar veel dingen uit om te ervaren of en hoe ze mij krachtiger konden maken. Een paar dingen bleken een vergissing. Zoals dansen bij een dansschool en me daar heel oud en klunzig voelen tussen de swingende meisjes van twintig. Of vergeten dat ik al enige tijd niet meer gewend ben te drinken en daar flink ziek van werd nadat ik eindelijk weer eens een ‘echt’ feestje had…

Gelukkig vielen de ‘mislukkingen’ mee en maakte ik wonderwel veel goede keuzes dit jaar. De sleutel daartoe was en is heel simpel: bewustwording. Werkelijk luisteren naar je diepste verlangens. Kiezen met je hart. Zelfs diverse ‘mislukte’ sollicitaties voor opdrachten & banen hebben mij op dit moment, aan het eind van dit jaar bij een zeer interessant nieuw inzicht gebracht.

Aan het eind van mijn Pulsar jaar in 2016 zei trainer Marianne Broos: “Dit jaar was een beweging naar binnen. Leerling van je eigen leven worden. Hierna volgt een beweging naar buiten met alles dat je geleerd hebt. Het komende jaar, maar ook daarna nog.”
Dit is zo waar. De constante beweging van de lemniscaat is eindelijk ingezet. Steeds van binnen naar buiten en weer naar binnen enzovoort. Eeuwig leerling en meester zijn van en in je eigen leven.

Dus 2018, ik kijk naar je uit. Mijn hervonden kracht vermenigvuldigt zich exponentieel. Ik zit in een grote positieve opwaartse beweging, maar zorg dat ik mijzelf op tijd temper. Ik neig ernaar mijzelf te veel te laten meeslepen en voorbij rennen. Daarom volg ik wat ik heb geleerd bij Pulsar.
Ik sluit dit bewogen jaar bewust af door aan het eind stil te staan en mijn leervraag te oogsten met de advent columns van Marianne Broos. En aan het einde van mijn oogst, zal ik opnieuw naar mijn hart luisteren en mijn verlangen voor 2018 laten spreken. Ik voel van alles borrelen sinds de eerste Adventzondag, er gloort allerlei aan de horizon, maar ik laat geduldig deze oogsttijd zijn werk doen. Want alles heeft zo zijn ritme. En als ik iets hebt ondervonden dit jaar is het wel dat nederigheid en geduld een mens veel kunnen leren. Niet gemakkelijk voor een bruisend gevalletje zoals ik, maar des te belangrijker zullen we maar zeggen..

Ik heb weer vertrouwen. Beetje bij beetje steeds meer. Wat een heerlijk gevoel!
Je gaat het nog horen het komende jaar! Van dat boek. Van dat werk. Van al die andere dromen. En wat mij betreft van veel liefde en schoonheid.

En ik dank al wie mij in 2017 heeft gegeven:

  • Veel geduld en incasseringsvermogen van mijn vriend
  • Veel vertrouwen en liefde van mijn moeder
  • Wijze woorden over schoonheid van Kees Tukker
  • Warme vriendschap van Bianca en Mijke
  • De inspirerende stukjes van Henk van Straten over de worstelingen van het leven en schrijven

Gedichten

Goed, dit blog is nog steeds onder constructie, net als de rest van mijn leven…

Ik schrijf hier niet veel, maar gelukkig wel elders. Zo schreef ik vandaag weer eens een gedicht over die bomen…

Mijn gedichten rollen er zomaar uit, omdat ze eruit moeten rollen. Ik kan ze in elk geval niet tegenhouden. Daarom probeer ik ze zo goed mogelijk op papier te vangen en ze daarna weer in geluid eruit te gooien. Zoiets. Ik kan het meestal niet vatten. Me eraan overgeven als een doorgeefluik is het enige dat ik kan doen.

En er zoveel mogelijk het podium mee op te gaan en ze live in het publiek te smijten… Zo stond ik op 8 oktober 2017 op podium X in Den Haag en dat smaakt naar meer! Hopelijk snel weer op andere podia!

Trouwens, voor het project Ont(k)leed schreef ik ook al een stuk of wat gedichten over het mannenlichaam. Dat je niet denkt dat ik helemaal stil zit en in 2015 en 2016 niet meer schreef dan dit… Op www.ont-k-leed.eu lees je meer over het project en op deze pagina kun je meteen naar de gedichten waar ik het over heb.

Geniet ervan en tot de volgende!

 

UNDER CONSTRUCTION

Dit blog is veel te lang aan zijn lot overgelaten door ondergetekende… shame on me!

Maar dat gaat veranderen! De komende tijd zal alles anders worden, just wait and see…

DUS, hou het in de gaten, zoals ik jullie in de smiezen houd, en dan zal ik binnenkort herrijzen uit de digitale as. Tot die tijd, hou vol, blijf rustig doorademen en heb elkander lief!

xx

 

 

 

 

My shadow days are over..*

Wat heb ik dit gemist. Wat heb ik jou gemist. Niet dat je ooit verdwenen was uit mijn gedachten, maar je was ver weg. Verdomde ver weg. Hoewel ik je nooit uit het oog ben verloren. Je was er constant, recht voor mijn neus. Het lukte me echter niet om bij je komen. Keer op keer strekte ik mijn arm en hand uit om op je schouder te tikken en ik dacht je te raken, maar mijn vingers gleden langs je heen. Een onzichtbaar laagje hield ons uit elkaar, een ondoordringbaar vlies dat alles troebel maakte.

Voor mij dan toch. Ik geloof niet dat jij je heldere kijk op de dingen was verloren. Ook nu zie ik je glimlachen en naar me kijken met die blik vol vertrouwen. Mijn baken in de strijd. Hoe kon ik jou ooit loslaten? Of toch minstens de draad tussen ons zo in de knoop laten komen dat ik hem bijna niet meer kon ontwarren? Hoe heb ik hem überhaupt uiteen gekregen?

Ik zie in je ogen dat jij het antwoord weet. Dat je het altijd al hebt geweten. Dat je zelfs nu al weet dat ik in de toekomst opnieuw van je af zal dwalen, zo ver dat ik je bijna niet meer zal herkennen, maar ook dan uiteindelijk bij je zal weerkeren. Ik zie het nu ook weer helder. Ik twijfel niet meer. Jij bent mijn lotsbestemming. Wij zijn verbonden in de woorden die jij uit mij dwingt. Nu die zware schaduw opgetrokken is, kan ik ze weer lezen in mijn hoofd. Ze zijn weer vrij om op te stijgen.

Dat is eigenlijk het enige dat ik je kwam vertellen. Ik heb namelijk geen verhaal. Geen avontuur. Ik  zat vast, zeg ik je net. Compleet verstrikt in de chaos van mijn vrije leven. Onrust maakte van mijn hoofd een grote pan vol borrelende lettervermicellisoep. Ik kon roeren wat ik wilde, ik kreeg er geen chocola van gemaakt. Overleven is niet hetzelfde als leven.

En nu zit ik hier driftig te tikken op dat toetsenbord. Ik kon niet anders. Ik moest. Ik moet. Ik wil je laten weten dat ik er voorlopig weer ben. Ik wil je mijn woorden geven, al zijn ze misschien niet gewichtig. Of literair verantwoord. Het kan me niet schelen. Ze zijn van mij voor jou. Meer telt niet op dit ogenblik. Ik weet dat jij dat begrijpt. Dat maakt jou zo fantastisch.

Het komt erop neer dat er opnieuw licht is in mijn leven. Vanuit verschillende hoeken zijn de schaduwen weggeblazen. Ik geef weer licht door. Eindelijk. En voor het eerst in jaren word ik verwarmd met zilver licht. Geheel onverwacht.  Niet gedacht dat die deur werkelijk van het slot was, al had ik een voorzichtig vermoeden. Blijkbaar heeft de juiste hand de klink gegrepen..

En na maanden krampachtig pogen mijn voeten in de aarde te steken, realiseerde ik me dat ik moest bewegen. Het asfalt op met James. Mijn enige eigen plek op de wereld op dit moment. Opnieuw thuis op reis. Misschien ben ik werkelijk gedoemd om te zwerven. Een dolende ziel op vier wielen. Ik weet het antwoord niet.

Jij wel? Wil je me er deelgenoot van maken? Of blijf je zwijgend naar me grijzen?

Wel, bij deze grijns ik breeduit naar je terug. En ik neem er nog een op ons. Salute!

 

* Shadow Days by John Mayer: http://www.youtube.com/watch?

Let’s spring!

Ik heb je alweer verwaarloosd. Het spijt me. Oprecht. Er is geen excuus, ik weet het. Ik heb niets dan slappe uitleg, maar ik zal een poging wagen. Dat is het minste wat ik kan doen voor jou. Jij die hier altijd op me wacht.
Ik vermoed twee redenen:

1. Mijn neiging tot lanterfanten, flierefluiten en rondrennen in het leven als een pasgeboren lammetje in de wei, vrolijk rondhupsend tussen de boterbloemen en madeliefjes op zoek naar avontuur en andere beestjes om in de kont te bijten. Je kent me. Ik heb zelden de lente niet in mijn kop. Mijn hoefjes trappelen als vanzelf onder mijn lijf vandaan als ik te lang binnen ben gebleven. En ik heb veel buiten gespeeld de laatste tijd..dat kan ik niet ontkennen.

2. Mijn onbegrijpelijke drang om weg te lopen van de dingen die goed voor me zijn, totdat ik me eraan overgeef in een bijna blind fanatisme, kenmerkend voor deze alles-of-niks-junkie. Ik wacht, ik stel uit, omdat ik me er totaal en onvoorwaardelijk in wil smijten op het juiste moment. Wanneer het echt kan. Wanneer alles klopt. Dus ik ontwijk. Ik schuif voor me uit. Keer op keer. Maar telkens zinloos.
Want er is immer dat ene punt in de tijd. Het ogenblik dat ik mijzelf  inhaal en tegen mijn eigen bips bots. Het springend lam dat plots zichzelf sjokkend ziet grazen tussen de makke schapen om zich heen, ergens in een gezapige toekomst in de kudde. Genoeg schrik in de wol om zich de komende tijd weer als een bokkige ram te gedragen dus! Iets met sport, discipline en veel schrijven. Heel veel schrijven. Mijn eerste roman bijvoorbeeld..

Maar goed, dat zijn allemaal speculaties gebaseerd op winderige chocolade eieren. Ik spuit ook maar wat losse elf.

Verder gaat het trouwens erg goed. Ik strijk voorlopig weer een tijdje neer in het Haagse. Wie weet heb ik daar binnenkort ook weer pecunia en een dak om onder te slapen.
Maar bovenal heb ik vreselijk veel mooie mensen om me heen die me volstoppen met vriendschap en warmte. En verse broodjes erbovenop.
Een normaal mens zou bijna misselijk worden van zoveel geluk. Gelukkig ken ik geen normale mensen.

Kus en een kopje in je hals,
Eef

Just an ordinary day saying hello

I’m in Africa. Western Africa. Senegal to be more precise. The little village of Warang, a three hour car journey south of Dakar to be exact. I can see the Atlantic ocean from my roof terrace, but this morning I was too lazy to take the four minute walk up there. It’s the midst of winter and it’s freaking hot out here. Nice, very nice.

It took me a while to get up from my softly swinging hammock to do some groceries. But here I am, slowly placing one flip-flop before the other through the hot African sand which they call a street here, carefully watching the consistency of that same sand and not trying to step into goat shit, dog shit, donkey shit, horse shit or any of the other garbage spread around. Bins are a rare phenomena here. The same goes for street names, addresses or any other residency indications. And mailmen I guess.

I made it to the mini supermarket without being harassed by any men, women or children that just want to say hello. I even managed to get all the stuff I wanted without delay, without too much negotiating and no pressure at all to buy this package of lovely peanuts, this bundle of gorgeous fresh bananas and that very special four kilo watermelon. This is turning out to be an easy little trip. An easy day.

A day without that lovely African chatting about nothing, just being friendly. Just asking how you’re doing. Just wanting to know where you’re from. Is this is your first visit to Senegal, beautiful isn’t it? How long you are staying here, for your holidays, right? You are really beautiful and young, are you married? You see, I’m looking for a European wife and I like you. In fact, I think I love you, I know I do, can I get a kiss? Are you sure? Not one little kiss? A little gift then? For my children? Do you want to buy my fish? I caught it myself this morning, very fresh, very tasty. I’ll give you a good price. I’m your friend. Your husband to be, remember?

Easy days in Africa. Also very rare. Not that I’m complaining. Not at all. Just returning every hello with a big smile. After all, it’s winter and I’m wearing flip-flops..

‘Hitsig haantje plukt menig verse kippenborst’

Hij schijnt een versierder te zijn. Zeggen ze. Een haantje. Hij laat het zien in zijn debuut Komt een vrouw bij de dokter. Iedereen heeft gelezen over zijn vreemdgaan, zag het in de film.

Ik las destijds dat boek en dacht dit is het leven. Je doet je stinkende best, voelt op een dag alles uit je handen glippen en dan verkloot je de boel. En desondanks is er liefde, altijd. Zelfs als ze pijn doet.

Een ontroerend verhaal. Geruststellend. Tenminste voor mij. Ik dacht ik ben niet de enige die de dingen flink naar de knoppen kan laten gaan.

Een maand geleden stond ik ineens oog in oog met die zogezegde player. Ik zou even langskomen op de eerste INK+DRINK avond van Nightwriters om kennis te maken. Om te kijken of ik het zag zitten om een keer samen met gevestigde schrijvers en nieuwkomers als ikzelf in een bar vol drinkende mensen onze schrijfsels door een microfoon te schallen.

Ik tikte op zijn schouder, zei dat ik nog even handjes met hem moest schudden. Hij keek me niet begrijpend aan terwijl ik mijzelf voorstelde met mijn voornaam, omdat ik dat altijd doe. Ik verhelderde de situatie door mijn boek in zijn handen te drukken met de mededeling dat ik het absoluut zag zitten om te komen lezen. Hij zag mijn achternaam en keek nog steeds vragend.

Na enige uitleg over mijn mailwisseling met de contactpersoon van Nightwriters was de boel geklaard. Vervolgens flapte ik er met mijn benevelde grote snavel uit dat de seks in mijn bundel natuurlijk veel spannender en heftiger was dan die in zijn boeken. Ai.

Nog iets later sloeg ik mijzelf nogmaals op de borsten en gedroeg mij als een vet gebraden coq-au-gin-tonic toen ik een persoonlijke opdracht voor hem in mijn boek schreef…iets met aftroeven en met genieten. Aiaiai.

Hij bleef al die tijd vriendelijk lachen, zei dat hij het zeker zou lezen.

De volgende ochtend pikten een stuk of elf kakelende bekjes hard in mijn hoofd. Ik voelde mij een kippenboer met kiespijn die het lachen volledig was vergaan bij de aanblik van zijn schuur die hij toch echt zelf in zijn onhandigheid in de fik had gestoken. Of iets dergelijks.

Mijn danig hanig talent had zich weer eens goed geroerd. En die Kluun, wat een lieve jongen eigenlijk…

 

PS: Hoera! Op donderdag 27 oktober mag ik meedoen met INK+DRINK van Nightwriters! Kom langs in Bar 22 vanaf 21 uur, Wolvenstraat 22, Amsterdam en breng vooral je vrienden mee!

PPS: Laat je inspireren door mijn erotica bundel @Sterrenogen, maak je eigen erotisch verhaal in zes woorden (op Twitter), gebruik de hashtag #SEXWORDSTORY en WIN een beurt met mij!*

**************************************************************

‘Kroon mij met uw Koninklijke tong’

Twee weken geleden las ik het boek JamesWorthy van James Worthy in één ruk uit. Het was een maandagavond, ik zat in een comfortabele luie stoel in het huis aan een vriend waar ik logeerde. Die vriend was ergens in een broeierige sportschoolhet zweet uit zijn poriën aan het persen, dus ik had het rijk alleen.

Pagina na pagina sloeg ik om, ik schrokte alle woorden naar binnen. Het kussen van de stoel werd warm en begon te prikken in mijn klamme billen. Ik had nog tijd, zonder probleem zou ik mijn ene hand in mijn korte broekje kunnen laten glijden om daar voor enige verkoeling te zorgen.

Maar het lukte me niet om te stoppen met lezen, geen van mijn handen wilde James loslaten. Ik kreeg dat ellendige boek niet weggelegd tot ik de laatste bladzijde had verslonden.

Toen het moment daar was, en ik de laatste woorden met blozende wangen naar binnen slurpte, zat mijn gastheer al lang en breed op zijn sofa tegenover me. Onrustig heen en weer glijdend in de fauteuil kon ik nog maar één ding doen: denken aan de kunsten van James.

Sindsdien spoken ze rond in mijn koortsachtige dromen. Vooral die ene opwindende douche scene op het tankstation klotst al twee weken na in mijn hoofd. En dat terwijl ik helemaal niet houd van seks met water. Hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen?

Warempel een oraal talent die jongen.

Kroon mij met uw Koninklijke tong #SEXWORDSTORY

**************************************************************

WIN een beurt met Eef Lanoye!*

Laat je inspireren door de erotica bundel @Sterrenogen, schrijf je eigen erotisch verhaal in 6 woorden op Twitter en gebruik de hashtag #sexwordstory

Ik ben een rivier, ik draag het wrakhout op mijn rug*

Ik zal het je maar onmiddellijk vertellen. Ik ben verliefd. Hoteldebotel van het leven. Smoorverliefd op Italië. En na vijftien jaar opnieuw tot over mijn oren op Sardinië. De godganse dag door schreeuwt mijn hart het uit van geluk, het is bijna niet te verdragen. Ik loop rond als een idioot met een constante grijns op mijn zon getinte gezicht. Ik steek iedereen die ik ontmoet ermee aan.

Ik geef licht door aan hen die mijn weg kruisen. Ik kan het zien in hun ogen, er gebeurt iets op het moment dat ik ze mijn verhaal vertel. Een vonk slaat over, mijn vuur raakt hen in het hart. Het is onvermijdelijk, ik kan het niet helpen. Ik ben als een opengesneden slagader waar het bloed uit stelpt en alles rondom besmeurt.

Ik doe waarvoor ik hier op aarde ben. Dit is mijn taak. Mijn doel. Met eenvoudige middelen. Ik vertel wie ik ben met mijn woorden; in levende lijve of zwart op wit. En ik vertel met mijn lijf. Mij werkelijk kennen, is mij voelen. Als ik spreek met mijn lichaam verdriedubbelt het energieniveau en ontstaat er een nieuwe dimensie in tijd en ruimte. Een plaats voorbij taal. Een plek die net zo paradijselijk is als mijn Sardinië.

Het eiland waarop ik zestien jaar geleden voor het eerst in mijn leven ongekende hartstocht heb ervaren. Een liefde zo heftig dat ze me heeft verzwolgen en me heeft doen verdrinken in mijzelf. Ze was niet vol te houden, ons beider harten werden uiteen gereten door de afstand. Na het afscheid vijftien jaar geleden ben ik verdwenen in een put ergens diep vanbinnen. Er restte slechts een schaduw, een kopie die vooral met haar hoofd leefde.

Ik was onwetend. Ik geloofde mijzelf oprecht, terwijl ik mezelf volkomen in de luren had gelegd. Wist ik veel dat ik verstopt was. Tot ik na jaren langzaam weer boven water kwam. Heel voorzichtig zwom ik naar de oppervlakte en veroorzaakte daar hoge golven. Waterkolken en stroomversnellingen. Mijn leven lag op zijn gat, ikzelf met een bloedneus tegen de vlakte.

Maar mijn ogen waren weer geopend. Ik begon mijzelf weer te zien in het diepst van mijn wezen. En prompt werd mijn hart voor de tweede keer doorboord met een allesverzengende passie. Deze liefde was nog vuriger dan die eerste uit mijn jeugd. Ze bracht me tot in mijn ziel. Iets dat maar weinigen gegeven is. Ze liet me vliegen tot hoog in de hemel, en smeet me vervolgens ter aarde vanaf die hoogte. Ik bleef maandenlang vallen tot er niets meer overbleef van wie ik was.

Echte liefde is licht en duister ineen. De twee grote liefdes in mijn leven hebben mij laten stralen totdat het spectrum brak en ik alleen in het donker achterbleef. Net als beide anderen. Niemand is gespaard gebleven van destructie.

Het verschil met toen en nu? Destijds ben ik verder in de hoek gekropen en heb de deur achter me dicht getrokken. Het deksel op de put. Deze keer heb ik na lang zoeken de schakelaar gevonden en heb zelf het licht weer aangeknipt. Vandaag de dag ben ik mijn eigen licht.

Ik ontmoette drie dagen geleden voor het eerst na vijftien jaar opnieuw die eerste Italiaanse geliefde. Het was een weerzien dat ons beiden niet onberoerd liet. We praatten over kleine en grote dingen. Ik sprak met al mijn middelen en vertelde mijn verhaal. We trokken het verleden in het heden gedurende een dag en de tijd splitste zich in tweeën. Nu in toen en toen in nu. Betekenissen werden toegekend en al ken ik ze op dit moment nog niet allemaal, ik weet dat ze zich zullen openbaren in de toekomst. Er is iets verschoven, energie heeft zich verplaatst. Ik kan het overal om en in mij voelen. Proeven. Het is zo sterk dat het me soms de adem beneemt.

Maar het boezemt me geen angst in. Voor zover ik die überhaupt nog ervoer, ze is volledig verdampt. Ik kan niet meer bang zijn, al zou ik willen. Angst is een volslagen absurd concept geworden. Ik omarm het leven met alles wat ik ben. Met al mijn fouten, al mijn verdriet, al mijn pijn. Ze doen er niet meer toe, want ze zijn al gemaakt, ervaren, gevoeld. Ze zijn voorbij. En met al mijn wensen, dromen, plannen en ideeën. Zij doen er nog niet toe, want ze moeten nog worden vervuld en uitgevoerd. Die komen nog aan de beurt, geen zorgen. Want hier en nu is het goed, en dat is genoeg.

Dat is de enige basis die ik nodig heb om te vertrouwen op mijzelf. Op mijn leven. Op alles wat ik nog mag verwelkomen in mijn bestaan. Of dat nu veel of weinig is. Lang of kort. Alleen of samen. Alles zal goed zijn. Alles is goed.

Het is mijn houvast op de momenten dat mijn hart bloedt van eenzaamheid. Voor wanneer mijn ziel huilt in de wetenschap dat hij gedoemd is te dolen. En voor als ik tranen pleng van geluk door de vrijheid die ik als zwerver ervaar. Ja, zelfs dan.

Want deze nieuwe vrijheid is onder mijn huid gekropen en heeft zich daar genesteld. Ik vrees, niet voor mijzelf, maar voor mijn omgeving, dat ik op drift ben geraakt. Dat heeft consequenties die ik nu nog niet precies kan overzien. Zonder twijfel mooie gevolgen, maar niets is meer wat het was en alles zal anders zijn. Ik zeg het maar alvast, een kwestie van je enigszins voorbereiden. Waarop kan ik zoals gezegd, nog niet exact vertellen, maar weet dat het geweldig zal zijn. Geloof me. Dus vrees niet. Heb vertrouwen net als ik en heb vertrouwen in mij. Omarm mij zoals ik jou omarm.

Voel je me?

PS: wees gerust, alle plekken waar ik de afgelopen maand ben geweest (Salento, Basilicata, Calabria, Sicilia) en alle avonturen die ik daar
heb meegemaakt, komen uitgebreid aan bod in het boek over mijn reis…

 

*De rivier van Stef Bos

When in Rome do as Romans do*

Ik weet het, ik heb je te lang alleen gelaten. Ik loop al drie weken achter op mijn blog schema en dwing mezelf nu te schrijven over plekken waar ik reeds vertrokken ben. Letterlijk en figuurlijk. Het reizen heeft alle gevoel van tijd weggevaagd – ik vraag me niet meer elke dag minstens driemaal af wat voor dag het is, het interesseert me niet meer. Het maakt helemaal niets meer uit. Er is geen verschil meer tussen maandag, woensdag, vrijdag of zondag. Behalve dan dat op die laatste dag de meeste winkels gesloten zijn, maar niet allemaal en niet altijd. Dus elke dag is gelijk. En elke dag anders. Elke dag is alles mogelijk. En niets hoeft.

Er is geen vast patroon meer, geen schema. Ik heb wensen in mijn hoofd, maar ik maak geen strakke planning. Ik heb ideeën over routes, maar bezie elke dag opnieuw of ik ze ten uitvoer breng. Ik hou me nergens aan, en niemand legt mij ergens op vast. Mijn tijd is uitgerekt, ik heb er meer van dan ooit, en tegelijk weet ik dat ik tijd tekort kom om al mijn wensen te vervullen op deze ongelooflijke reis. Maar ook dat doet er niet toe.

Mijn leven voelt vloeibaar. Ongrijpbaar. Ik heb geen notie van wat me allemaal nog staat te gebeuren, maar ik weet dat ik dat alles zelf bepaal. Ik kies elke dag zeer bewust meerdere keren over het verloop ervan. Mijn bewustzijn is zo groot dat het me af en toe de adem beneemt. De vrijheid die ik ervaar, is amper in woorden te vatten en zo onmetelijk meer dan ik me ooit heb kunnen voorstellen. Iedere dag word ik overweldigd door de schoonheid van de wereld die Italië heet.

Ze slaat me in het gezicht met haar hitte, haar vele kleuren, haar rotsen en bergen, haar azuurblauwe zee, haar scheurende scooters, haar veelzijdige architectuur, haar sterke espresso, haar levendige taal, haar heerlijke pasta, haar goede wijn, haar nieuwsgierige bewoners, haar heftige handgebaren, haar chaotische verkeer, haar weidse landschappen, haar schilderachtige dorpjes, haar scherpe bochten in bergweggetjes langs een ravijn, haar slechte wegen, haar duizenden jaren oude ruines, haar goedlachse inwoners, haar toeterende medeweggebruikers, haar lekkere mannen, haar mooie vrouwen, haar verse ijs, haar oude kerken, haar liefde voor liefde, haar nog prijs te geven geheimen…

Elke dag kan ik sterven van geluk en elke dag word ik herboren. Ik raak verstrikt en verloren, maar iedere weg komt uit bij een nieuw begin. Ik vrees bij tijd en wijlen voor de capaciteit van mijn hart. Dag na dag overladen. Keer op keer overtroffen. Getroffen in het diepst van mijn wezen. Ik
ben geen reiziger. Ik ben mijn reis.

Ik wilde je vertellen dat overal waar ik kom, ik me voorstel hoe ik er zou wonen, wat ik zou doen, waar ik heen zou gaan voor mijn boodschappen en me daarom altijd zo gewoon mogelijk (lees niet toeristisch), maar wel vrouwelijk en leuk kleed. Tenminste dat hoop ik toch. Ik was daarom
helemaal blij dat een Engelse filmploeg me aanzag als een Italiaanse al trippelend op haar hakken op het Piazza di Popolo in Rome (190.187, zag de km stand verspringen van 189.999 naar 190.000!).

Ik wilde je deelgenoot maken van mijn avonturen in Le Cinque Terre (189.744), waar ik voor Rome vijf dagen verbleef en mijn eerste amoureuze ontmoeting had. Op deze reis dan hè. Eentje om nooit meer te vergeten, maar die alweer een eeuwigheid geleden lijkt.

En ik wilde je laten weten dat ik zo in vervoering raakte van mijn bezoek aan Pompei (190.462) dat de tranen over mijn wangen liepen. Dat ik aan het eind van diezelfde dag de rookpluimen in de krater van de Vesuvius zag kronkelen en alle gevoel van realiteit kwijt was. Gruwel en dood uit het
verleden schudden in het heden de hand van historische pracht, natuurlijke kracht en de pronkende praal van een chaos die Napels heet.

Dat ik daarna langs de Amalfi kust reed die pijn deed aan mijn ogen bij het zien ervan, dat ik verschrikkelijk genoot van het rijden door die honderden bochten in de weg en dat het leek alsof James om mij heen slingerde in plaats van wij samen op het asfalt. En hoe ik getrakteerd werd op een knetterend vuurwerk die avond vanaf een berg aan de overkant van de vallei van Cava di Tirreni (190.560).

En ik heb je zoveel te vertellen over mijn dagen daarna, toen ik ben overgestoken naar de Adriatische kust: het Castel del Monte, mijn eerste dagen in Monopoli (190.921), mijn heerlijke dagje Bari op en neer (191.030) waar ik de helft van mijn haar kwijt raakte bij de kapper en mijn negen (!)dagen daarna terug in Monopoli maar op een andere camping. Alwaar de afgelopen dagen plaats, tijd en mensen tot een samenballing kwamen die mijn hart compleet heeft opengebroken. Een vacuüm waaruit ik mijzelf vanochtend heb losgerukt met alle hartzeer van dien.

Dat ik een halve dag heb rondgereden op mini weggetjes door de streek van de trulli huizen voordat ik in staat was te stoppen, bang om de storm in mij niet aan te kunnen als ik stil zou staan. Bewegen, rijden, gaan en gaan en gaan, is de beste remedie. En bewust kijken, aandacht voor het moment, details in de omgeving zien en benoemen. Eigenlijk een vorm van meditatie: stilte in je hoofd zoeken door pure observatie (iets dat ik meteen herkende toen William Least Heat-Moon het benoemde in zijn boek Blue Highways**). En dat ik vanmiddag weer enigszins tot mijzelf kwam in het prachtige witte Ostuni door een espresso, een wandeling en een klein Italiaans gesprekje.

Maar ik kan het niet. Het spijt me. Ik ben zo vol van alles dat ik slechts hier op het camperpark bij Lecce (191.178) in James kan zitten in de hoop dat ik niet weer in huilen uitbarst. In de hoop dat ik ondanks de buikpijn van mijn overvolle hoofd en hart mijn pasta maaltijd binnenhoud.

Ik heb dit gevoel nog nooit beleefd. Intenser dan dit heb ik nog nimmer geleefd. Morgen struin ik door Lecce, een stadje met de meest verbluffende Italiaanse barokke architectuur naar het schijnt. Oh boy.

Vol vuur,

eef

*Engelse uitdrukking die overeenkomt met het Nederlandse gezegde “’s lands wijs, ’s lands eer”

**Dank Peter Kuipers!