Maandelijks archief: juli 2010

Me, Myself and I*

Spiegel, spiegel aan de wand, zeg mij iets. En wijs mij niet zo op die wallen onder mijn ogen.

Ik wijd mij opnieuw geheel aan u/jou vandaag. Vergeef mij het ongeduldige wachten op mijn wederkeer, weet dat u/je nooit uit mijn gedachten bent geweest de afgelopen week. U/Je denkt wellicht, ja ja, dat zal wel en ach, ach, wat een grootspraak van zo’n klein meisje. Slechts een regel onderweg en alweer zo dramatisch. Tja, dat zijn de kwelgeesten uit mijn genen, zoals ik vorige week uitvoerig vertelde. Wen er maar aan, want zonder kan ik niet. Geen drama geen leven. Naast mijn erfenis en kwelling ook mijn levensadem. Die ik met volle teugen binnenhaal, want eerlijk is eerlijk, ik wil helemaal niet zonder. I just love it!

Genoeg daarover nu, straks blijf ik mijzelf herhalen en verantwoorden. Alleen maar om u/je gerust te stellen dat het allemaal wel meevalt met mij. Dat ik eigenlijk best wel lief ben. En dat kan natuurlijk de bedoeling niet zijn. Niet dat ik niet af en toe heel lief kan zijn – I know it’s hard to belief, just try it anyway – nee, mijn doel is u/je mee te voeren in mijn nieuwe rock&roll leven als Beginnend Schrijver. Een leven vol avonturen, sensatie, successen, aandacht, geld en roem. Vol worstelingen, frustraties, writersblocks, drank, katers en hopeloze eenzaamheid. Echt sex, drugs & roll dus. Right. Nee echt, allemaal waar. Toch van die worstelingen, katers en eenzaamheid. Natuurlijk wordt er al eens wat gegrepen en gebeten her en der, wat de (literaire) smaakpapillen zeker niet onaangenaam prikkelt, dat geef ik toe. Ik zal echter toch vooral mijzelf moeten bijten, zoals ik vorige week mijn bericht eindigde.

Ik kan niet om die waarheid heen. Steeds opnieuw en opnieuw vliegt zij mij in het gezicht en slaat mij om de oren. Telkens als ik haar even vergeet en mij veilig waan, smijt zij mij neer in het stof. Schrijven is pure eenzaamheid. Dat lijkt misschien overtrokken, ik hoor u/je denken, daar begint ze weer. Maar in dit geval overdrijf ik niet. Ik heb het niet eens zelf verzonnen. Nee, ik ben door menig schrijver gewaarschuwd. Mij is bijna ontraden te beginnen en mij te herbezinnen. En ik moet u/je zeggen, de twijfel slaat minstens eenmaal per dag toe. Minstens. Want, waar ben ik aan begonnen? Ik als sociaal dier, als groepsanimator, als partyanimal…Ik moet mij terug te trekken achter mijn toetsenbord op het moment dat ik aan mijn schrijfwerk ga. Ik sluit mij op in een cocon van beelden. Dat kan niet anders. Het is ik, de woorden in mijn hoofd en dat apparaat. En terug aaien doet dat ding niet. Nee die niet. Vandaar dat ik soms schrijf in mijn favoriete kroeg. Op die plek, allenig aan een tafeltje met laptop en eigen muziek in mijn oren, is in elk geval nog wat sociaal geroezemoes. De zachte ruis van mensen die om mij heen zitten, eten, drinken en lachen, voedt mijn connectie met de ‘echte’ wereld.

Vandaar ook dit blog. Een link met de wereld om mij heen, dichtbij en ver weg. Een lezer, een luisteraar, een deelgenoot. Hou u/je vooral niet in om wat terug te zeggen, mij tegen te spreken of juist aan te moedigen. Wat dan ook. Praat met mij. Help mij zo af en toe die eenzaamheid door. Ik heb u/je nodig. Geld sla ik trouwens ook niet af. Want u/je begrijpt, alleen geroezemoes en een blog zijn bij lange na niet genoeg om mij uit de wanhoop te helpen. Die rock&roll is broodnodig op zijn tijd. En dat kost geld, meer dan mij lief is. En meer dan ik heb bovendien. Tja. En zo is de cirkel rond. Wat ik bedoel? Wel, in mijn nieuwe passie en levensroeping, Het Schrijversschap, heb ik eindelijk de ultieme grond gevonden voor mijn vrije levenstijl. Zonder dat ik het zelf doorhad. Ik besef het nog maar kort. Hoe mooi is het leven toch. Eindelijk kan ik legitiem verklaren dat ik zo nu en dan echt daadwerkelijk uit de ban moet springen, dat ik geen keuze heb. Ik moet mij af en toe volledig laten gaan in alle vrijheid, waar en hoe en met wie dan ook, om mijn literaire eenzaamheid te voorzien van genoeg energie en inspiratie. Goddeloos, mateloos, grenzenloos. Boy, I like my life!

Nu alleen nog daadwerkelijk presteren en publiceren, zodat ik geen ‘gewone’ vaste baan meer nodig heb. Een kwestie van geduld en noeste arbeid, wat mij betreft. Hopelijk ook wat betreft uitgevers, recensenten, lezers, kopers, etc. etc. Maar dat is het grote avontuur dat ik ben aangegaan. Ik kijk er naar uit, u/jij ook? Zoals ik vorige week al zei, ik ben er klaar voor. Hopelijk de wereld ook. Beware, I’m on my way! Get protection!

Ik omhels u/je met al mijn kracht en zet er even mijn tanden in. Tot de volgende…over nog meer keuzes en opofferingen die mij toekomen.

xxx

* De La Soul, 1989, check out those outfits!

The Dog Days Are Over *

Altijd meer. En meer. Geef mij je pink en ik heb mijn tanden al in je schouder gezet.

Daar zit ik dan achter mijn digitale toegangspoort tot de wereld. Op een dieet van vodka-cola light en twee zakken chips. The one and only Coca Cola Light of course, een zak Lays cheese onion en een zak Smiths Wokkels naturel. Publiekelijk altijd meerdere merken tegelijk noemen he, anders zou het eens reclame kunnen zijn. En reclame moet je altijd in de eerste plaats voor jezelf maken, kwestie van zakelijk ondernemerschap. Iets dat in mijn carriere als ambtenaar al veelvuldig zijn vruchten heeft afgeworpen. Alweer een bewijs dat de vraag ‘Ben ik nog wel een goede ambtelijke loonslaaf?’ rechtvaardigt. Maar daar wil ik het hier en nu niet over hebben.

Ik richt mij tot u of jou, die keuze volgt nog – een mens kan niet alles tegelijk-, omdat ik mij op nieuw en glad ijs heb begeven. Dertigersdilemma of niet, ik heb gekozen voor een nieuw leven. De labeling laat ik over aan anderen. Maar hoe nieuw en hoe glad is mij echter nog niet bekend. U/Je denkt misschien ‘Hoezo? Je weet toch wat je doet?’ . Wel, niet geheel, nee. Gelukkig niet geheel niet, maar enige onzekerheid treft mij wel. Ik ben ook gewoon maar Eef. Ik ben ook gewoon op een dag maar begonnen met opschrijven wat al jaren in mijn hoofd zat. Ik kom ook gewoon maar net kijken. Al ben ik dan al bijna 35. Wat? Ja, bijna 35 ja! Ik geloof het ook amper. Gelukkig doet leeftijd er niet toe en kan een mens in deze tijd en eeuw elke dag opnieuw beginnen. Vooral als vrouw in de Westerse wereld ben ik wat dat betreft met mijn neus en gat in de boter gevallen. En dat voelt lekker, kan ik u/je verzekeren.

Dus ik begin gewoonweg opnieuw. The new and improved Eef zou je kunnen zeggen. Een flinke reset op zijn tijd doet een mens goed. Zeker mij. Ik heb anders de neiging vast te lopen van de opgehoopte roest in mijn raderen. Een strenge sapkuur geeft die ‘herzetting’ fysiek, maar een ommezwaai van je hele leven, al dan niet zelf geinitieerd, geeft vers bloed in de aderen. Kansen die je eerder niet voor mogelijk had gehouden, dansen ineens voor je ogen. En voor je het weet, dans je zelf over straat. Van de pure energie in je hele wezen, die plotseling met alle kracht uit je spuwt. Medogenloos en fierce. En wie mij kent, weet dat fel mij staat. Voor wie mij niet kent, u/je komt er nog wel achter…

En dan heb ik het niet over mijn erfgoed, hoewel ik mijn patrimonium vol trots draag. Zo hoog mijn armen reiken kunnen. Mijn naasten zijn mijn leven, mijn liefde. Meer dan welke geliefde dan ook. De bloedband met mijn ‘next of kin’ is sterker dan mijn eigen leven. Zonder aarzeling zou ik mijn eigen bloed vergieten om hen te redden. Al bij al misschien maar goed dat ik geen eigen nageslacht heb. Althans, nog niet. Ik zou het waarschijnlijk niet overleven. Maar goed, enough with all the drama. Waar gaat dit nu eigenlijk over? Als u/je het nog weet, vertel het mij. Ik weet dat ik een neiging tot overdrijven en drama heb. Ook dat is mijn erfenis. Maar ik heet zoals ik heet, mijn naam is ook mijn naam. Een naam die ik al jaren vol trots draag, verdedig en uitspel. Vraag mijn eerste zogenaamd lief maar, hij moest het met een harde tirade bekopen toen hij me ooit zei dat hij het ‘niet zo leuk’  vond dat ik nooit mij eigen naam zou opgeven, als ik ooit zou trouwen. Ha! Alsof hem die eer ooit zou welgevallen. Mijn stampvoeten en vuurspuwende blik maakten veel duidelijk, kan ik u/je vertellen.

Ik weet dat mijn naam deuren kan openen. Deuren die wellicht voor anderen gesloten blijven. Maar geloof mij, als ik mijn armen niet vol goud en mirre heb, slaat elke deur dicht in mijn gezicht. Misschien is dat wel mijn vloek en erfenis. Ik dien extra gewicht te brengen, wil men luisteren. Wil men mij op papier vereeuwigen. Wat die eeuwigheid dan ook mag betekenen. Gelukkig hou ik wel van een uitdaging, *en zij glimlachte*, kracht vindt men in weerstand, zogezegd. Dus ik zet mij met de kop in de wind (een zeilterm die mijn laatste geliefde mij als landrot trachtte aan te leren), en laat maar komen! Ik ben er klaar voor. Meer dan ooit tevoren. Ik bijt wel in mijn eigen schouder. Ik moet dit toch alleen doen. Maar daar heb ik het een volgende keer met u/je over.

Ik omhels u/je met al mijn dramatische liefde!  Untill the next one….

xxx

* Luister naar Florence+The Machine en weet dat mijn hondenjaren achter de rug zijn.