Monthly Archives: May 2011

Sweet Home Alabama (1)*

En daar – ver weg van huis, was ik ineens thuis.

Ik ben eindelijk weer hier. Het spijt me dat je zolang hebt moeten wachten op een teken van leven, ik weet dat het acht maanden heeft geduurd maar soms is het niet anders. De dingen gaan zoals ze gaan. Waar ik was al die tijd? Tja, waar zal ik beginnen? Waar was ik niet? Ik zat in elk geval
niet stil, dat is zeker.

Eens ff zien, waar was ik de vorige keer gebleven? Iets met veel goud en pijnlijk zilver, pijn is fijn en wat dies meer zij…aha. Juist ja. Wel, ik kan je vertellen, dat ik niet meer op die plek in mijn leven ben. Verre van zelfs. Ik ben onderwijl een hele nieuwe weg ingeslagen, ook dat is zeker.

Laat ik proberen de kern eruit te lichten. He jakkes, ik klink als een ambtenaar! En laat ik nou één ding absoluut niet meer zijn: ambtenaar. Ja, je leest het goed, ik ben niet meer dienstbaar aan de overheid, ik dien nog slechts mijzelf. Na tien jaar was mijn hoofdje iets te vaak en iets te hard murw geslagen tegen de ongenaakbare muur die bureaucratie heet. Ik ben de gemeente dankbaar voor alle kansen die ik heb gekregen, maar ik  kreeg het toch almaar benauwder bij de gedachte dat het ritme van vijf dagen werken op kantoor en twee dagen weekend, mijn vaste patroon zou zijn voor de rest van mijn leven. Al kon het dan worden afgewisseld met een week of zeven verlof achter elkaar, hoera wat dat betreft, het juk op mijn schouders maakte mij ongelukkiger en ongelukkiger. Oftewel,ik was er helemaal klaar mee.

Dat weten en voelen is één ding, bedenken hoe het dan wel moet is een ander. En een ietwat ingewikkeld vraagstuk, een mens moet natuurlijk wel een boterham verdienen om in die nieuwe vrijheid in leven te blijven, want met zuurstof alleen red je het niet. Sommigen beweren overigens dat er ook van alleen de liefde valt te leven, maar ik weet beter. Dus wat aangevangen? Een rijke vent aan de haak slaan, zou me slechts opnieuw afhankelijk maken en de loterij winnen viel zo lastig te plannen…

Om me te gidsen, heb ik de hulp ingeroepen van een illuster duo dat opereert onder de naam: Het Ministerie van Openbaar Geluk.** Nee, geen grap, ik zeg dit met droge ogen, dit ministerie heeft me uiteindelijk van de overheid af geholpen. Ik vertelde de laatste keer toch over een heftig gesprek dat ik die dag had gevoerd en dat me nogal door elkaar had geschud…wel het hele traject met hen heeft mij niks dan op mijn kop gehangen, door elkaar gerammeld en binnenstebuiten gekeerd. Vrijwillig en bij volle bewust zijn. Ik moet daadwerkelijk overspannen zijn geweest!

Resultaat: een new and improved Eef met herontdekte oude karakteristieken, een soort Eef 2.0 met wat DOS applicaties. Op zich denk ik dat het er allemaal al wel aan zat te komen, maar ze hebben me met gefundeerde duwtjes de juiste kant opgebonjourd zo te zeggen..en ik ben ze daar erg dankbaar voor! Want ik heb een van de beste inzichten in mijzelf en mijn eigen gedrag gekregen tijdens een van onze sessies, nota bene in mijn vaderland! Waarom verbaast me dat niet? Het voert hier natuurlijk veel te ver om elk detail te vertellen, bovendien ga ik niet alles aan je neus hangen, maar het komt erop neer dat ik door dat inzicht mijzelf niet meer voor de gek kan houden. Ik kan me ten alle tijden bij mijn eigen nekvel pakken en een schop onder mijn kont geven, iets dat ik voorheen maar gedeeltelijk kon, omdat ik altijd weer mijzelf toestond om in een moeras uit het verleden weg te zinken – iets met het recht hebben op ongelukkig zijn, en dat ik nu dus volslagen belachelijk van mijzelf vind. Het recht om je miserabel te voelen vanwege een verleden? Wat een lulkoek, flikker toch op zeg! Aanstelleritis en je leven verklooien, dat is het! Nou dat gaf en geeft een hoop lucht, kan ik je vertellen…en hoera, ik ben geen loonslaaf meer! Niet meer van mezelf en niet meer van de overheid.

En daar zit ik dan in mijn eentje in een camperbus in Italië…euh scusi? U zegt? Tja, als je je leven omgooit, kun je het maar rigoureus doen toch? Je weet het, als ik iets doe, doe ik het graag goed en het is altijd alles of niks bij dit meisje. Extreem zullen sommigen zeggen, maar ach, het zit in de aard van mijn beestje dus voor mij is het niet meer dan normaal. Kijk, zoals je weet, ben ik vorig jaar begonnen met schrijven, wel, ik wil dat niet meer beperken tot de avond- en weekenduren. Ik wil daar graag alle tijd instoppen om die ene boterham te verdienen, of twee als het meezit. Met of zonder kaas, dat maakt me niet uit, ook van brood en water kan een mens leven en soms gelukkiger zijn dan met alle soorten kaas, ham of welk beleg dan ook. En mocht zelfs droog brood niet lukken, wel dan verzin ik toch gewoon wat anders. Als het maar iets is waar ik blij van word. Iets waar geen kantoor, sleur, vaste tijden, vastgesleten mensen of anderszins in die categorie bij komt kijken…

Hoe minder bezit, hoe minder zorgen en des te meer vrijheid! Laat dat nou het centrale woord zijn in mijn nieuwe leven: VRIJHEID. En ruimte,
dat ook. Letterlijk en figuurlijk; meer lucht en ruimte om me heen, en meer creatieve ruimte in mijn hoofd, lijf en hart. Alleen nog maar doen wat ik echt wil, waar ik gelukkig van word. En dat dan met volle overtuiging. Waarom heb ik dat niet eerder bedacht?? Tja, soms kost het veel tijd en moeite om los te komen van oude patronen. En van mensen. Onderschat vooral dat laatste niet. Mensen loslaten is veel moeilijker dan het loslaten van materie. Iedereen denkt van niet en heeft het almaar over dat huis, en die auto, en die kleren, en die meubels, en die baan, en dat salaris die allemaal zo dierbaar zijn. Die zo vreselijk gemist zouden worden als ze er niet meer zouden zijn. Nee, men kan echt niet zonder. Bullshit. Schijn. Al dat materiële bezit, al die rotzooi, is alleen maar een excuus om jezelf vast te zetten. Jezelf geen ruimte te gunnen. Jezelf afhankelijk te maken. En daar dan nog eens een relatie, of kinderen, of vrienden, of familie bovenop en zie, het recept om jezelf te doen verdwijnen. Al die ruis, al die ruimte die door anderen wordt ingenomen, belemmert je simpelweg te zijn wie je van nature bent. En dat is natuurlijk precies te bedoeling. Stel je voor dat je zelf verantwoordelijk wordt voor wat je doet, of wat je wilt. Het moet niet gekker worden! Voor je het weet, begin je nog zelf keuzes te maken, imagine that! Nee, het is veel gemakkelijker en lekkerder om je leven te laten bepalen door dat huis, die baan, die relatie, die bla bla bla
bla bla etc..

Ach, wat zeur ik toch, iedereen moet het ook maar fijn zelf uitzoeken. Live and let live, als ik maar geen geëmmer of klaagzang hoef aan te horen. Sorry folks, maar daar ben ik ook ff helemaal klaar mee! Als je wat te klagen hebt, of ongelukkig bent, heb ik maar 1 advies: DOE ER WAT AAN EN HOU JE MUIL EROVER!! Zo, he he, dat moest er ff uit. Genoeg gespuid en gefilosofeerd nu, ik heb belangrijkere zaken te melden. En een stuk leuker dan dit geleuter.

Ik werd dus 35 (hoezo dertigerdilemma?), nam ontslag, verkocht zogezegd huis en haard, en begon een nieuw leven. Dat wil zeggen, ik sloot een
mooie deal met de gemeente in tijden van zware bezuinigingen en vertrok daar inderdaad (zeer) vrijwillig, maar met wat maanden salaris in the pocket (hoeveel daar mag ik natuurlijk in het kader van open overheid geen uitspraken over doen). Ik verkocht ook mijn mooie casa in het heerlijke Haagse, voor een zeer mooie prijs binnen zeven weken (hoera voor het Zeeheldenkwartier, een van de meest populaire wijken in Den Haag, die niets te lijden heeft onder de crisis) en ik verkocht ook mijn geweldige bolide, mijn Alfa babe. Dat deed even pijn geef ik eerlijk toe, maar niet langer dan tien minuten. Ja, het verbaasde mij ook, maar ook dat duurde niet erg lang. Ongeveer een derde van de rest van mijn haard ging in de verkoop, vooral de grote meubelen en de ballast uit een verleden. Een deel leverde nog wat geld op, een deel gaf ik gratis ende voor niets weg aan allerlei mensen en instanties. Wat overbleef (boeken, keukengerei, resterende kleding, bed!, tafel en nog wat sentimentele rotzooi) ging in een mooie opslagbox in Dordrecht.

Waarom daar? Wel, in Den Haag en omstreken kost een kubieke meter ongeveer het dubbele, daarom. En gezien mijn huidige gevoelens over mijn
opgeslagen inboedel is het maar goed ook dat ik voor Dordrecht heb gekozen. Toen ik na de ‘verhuizing’ mijn volle box bekeek, voelde dat erg bevreemdend. Je bekijkt je spullen, zegt doei, gooit de deur dicht en loopt weg wetende dat je er de eerstkomende maanden niet meer terug komt. Heel raar. En nu vind ik het eerder vreemd dat ik al die spullen daar nog heb liggen en heb ik er maar één gedachte bij: wat moet ik daar nog mee? Behalve dan nog wat schoenen en kleren natuurlijk, daar weet ik wel raad mee. Je bent vrouw of niet. Maar voor de rest: losgelaten. Heel bevrijdend, ik kan het iedereen aanraden.

En toen was er James, mijn nieuwe liefde. Tja, helemaal met niks op pad gaan, is ook wat. En als ik reis, doe ik dat graag een beetje in stijl. Liever geen gesjouw met zware rugzakken in het openbaar vervoer, die tijd heb ik toch echt achter de rug…ik ben geen 25 meer he! Bovendien kom je met het OV nooit op de echte mooie plekjes, toch niet gemakkelijk, zeker niet in Italië.

Dus ik zocht new wheels. Wielen die pasten bij mijn nieuwe ik, wielen waaraan ik mijn leven kon toevertrouwen en die me enig comfort zouden geven. James dus. Mijn prachtige stijlvolle nieuwe camperbus – een VW LT 28 zes cilinder turbodiesel uit 1992. In love? YES! Tja, je moet iets als het je ontbreekt aan fysieke mannen- en vrouwenliefde.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit een van mijn voertuigen, auto’s dan wel fietsen, een naam gegeven, maar James werd op 19 mei 2011 officieel gedoopt met een glas goede cava op de Scheldekade in Antwerpen in het bijzijn van een dozijn getuigen, dus dan heeft hij recht op een naam vind ik. Die overigens pas na het doopfeestje zomaar in me opkwam, genietend van mijn nachtelijke uitzicht op de Schelde (ik stond op vijf meter van het water geparkeerd). Ik verwelkomde hem in mijn leven, gaf hem een aai en ging slapen in de wetenschap dat James over mij zou waken.

Daar en toen was mijn reis echt begonnen.

*Lynyrd Skynyrd

** www.openbaargeluk.nl