Maandelijks archief: april 2012

Let’s spring!

Ik heb je alweer verwaarloosd. Het spijt me. Oprecht. Er is geen excuus, ik weet het. Ik heb niets dan slappe uitleg, maar ik zal een poging wagen. Dat is het minste wat ik kan doen voor jou. Jij die hier altijd op me wacht.
Ik vermoed twee redenen:

1. Mijn neiging tot lanterfanten, flierefluiten en rondrennen in het leven als een pasgeboren lammetje in de wei, vrolijk rondhupsend tussen de boterbloemen en madeliefjes op zoek naar avontuur en andere beestjes om in de kont te bijten. Je kent me. Ik heb zelden de lente niet in mijn kop. Mijn hoefjes trappelen als vanzelf onder mijn lijf vandaan als ik te lang binnen ben gebleven. En ik heb veel buiten gespeeld de laatste tijd..dat kan ik niet ontkennen.

2. Mijn onbegrijpelijke drang om weg te lopen van de dingen die goed voor me zijn, totdat ik me eraan overgeef in een bijna blind fanatisme, kenmerkend voor deze alles-of-niks-junkie. Ik wacht, ik stel uit, omdat ik me er totaal en onvoorwaardelijk in wil smijten op het juiste moment. Wanneer het echt kan. Wanneer alles klopt. Dus ik ontwijk. Ik schuif voor me uit. Keer op keer. Maar telkens zinloos.
Want er is immer dat ene punt in de tijd. Het ogenblik dat ik mijzelf  inhaal en tegen mijn eigen bips bots. Het springend lam dat plots zichzelf sjokkend ziet grazen tussen de makke schapen om zich heen, ergens in een gezapige toekomst in de kudde. Genoeg schrik in de wol om zich de komende tijd weer als een bokkige ram te gedragen dus! Iets met sport, discipline en veel schrijven. Heel veel schrijven. Mijn eerste roman bijvoorbeeld..

Maar goed, dat zijn allemaal speculaties gebaseerd op winderige chocolade eieren. Ik spuit ook maar wat losse elf.

Verder gaat het trouwens erg goed. Ik strijk voorlopig weer een tijdje neer in het Haagse. Wie weet heb ik daar binnenkort ook weer pecunia en een dak om onder te slapen.
Maar bovenal heb ik vreselijk veel mooie mensen om me heen die me volstoppen met vriendschap en warmte. En verse broodjes erbovenop.
Een normaal mens zou bijna misselijk worden van zoveel geluk. Gelukkig ken ik geen normale mensen.

Kus en een kopje in je hals,
Eef