Maandelijks archief: december 2017

2017: een zeer bewogen jaar

In 2016 deed ik het Pulsar Persoonlijk Leerjaar. Tijdens het maken van gin granaatappel cocktails op Oudjaarsavond vroeg ik me mezelf af of ik nog goede voornemens had. Iets waar ik me werkelijk nooit eerder aan gewaagd had. Ook die avond niet.
Maar met een steek in mijn hart ontvlamde er een groot en intens verlangen: IK WILDE WEER KRACHTIG WORDEN! Mentaal, fysiek, emotioneel en professioneel. Als vrouw, moeder, dochter, vriendin, ondernemer en als auteur. Als mens. Als Eef.
Die wens werd op dat moment beklonken in mij en zodoende startte ik 2017 met deze leervraag als nieuwe leidraad. Gedurende het jaar heb ik regelmatig even terug gegrepen naar dat moment en een ‘check’ bij mijzelf gedaan of wat ik deed nog klopte met mijn wens. Mijn hele jaar heeft in dit teken gestaan. Mijn verlangen heeft mij continu richting gegeven en dat schiep vertrouwen.

Op het moment van slecht nieuws over de gezondheid van een dierbare in februari gaf mijn leervraag houvast. Oude pijn vermengde zich met nieuwe en deed mij besluiten opnieuw in therapie te gaan.
Ik deed een cursus vrij dansen. Ik ging weer sporten. Ik ging eindelijk weer echt werken, maar moest daarvoor een hoge drempel over. Ik ben nog steeds trots dat ik het toch heb gedaan. Het werken bij de thuiszorg geeft me meer voldoening dan ik ooit van te voren heb bedacht.
Ik kwam langzaamaan in beweging. Ik leerde mijzelf nog beter kennen. Ik stelde nieuwe grenzen en begon weer naar mijn diepere wensen en verlangens te luisteren. Ik las een aantal goede boeken. Ik ging weer meer naar muziek luisteren. Ik ging niet heel hard vooruit, bleef regelmatig ook even stilstaan om te pauzeren en opnieuw te horen wat mijn hart vertelde. Kortom, ik zette baby stapjes op een nieuwe levensweg. Steeds verder omhoog in een stijgende lijn.

Gaandeweg kwam de ingeving voor een nieuw boek waaraan ik – te langzaam naar mijn zin- maar desalniettemin gestaag voort werk. Dat voelt goed, heel goed.
Ik schreef een aantal mooie gedichten en – nog mooier – ik stond tweemaal op een podium om deze te delen met publiek. In één woord: FANTASTISCH!

In het laatste kwartaal van dit jaar vond ik ook – al zij het in nog kleinere mini stapjes – een hernieuwde verbinding met mijn vriend en kinderen. Een connectie die ik behoorlijk kwijt was geraakt, iets dat me al lang veel pijn deed en doet, maar waarin ik eindelijk kan zien en leren. Heel veel leren. Iets om erg dankbaar voor te zijn.
Ik probeerde dit jaar veel dingen uit om te ervaren of en hoe ze mij krachtiger konden maken. Een paar dingen bleken een vergissing. Zoals dansen bij een dansschool en me daar heel oud en klunzig voelen tussen de swingende meisjes van twintig. Of vergeten dat ik al enige tijd niet meer gewend ben te drinken en daar flink ziek van werd nadat ik eindelijk weer eens een ‘echt’ feestje had…

Gelukkig vielen de ‘mislukkingen’ mee en maakte ik wonderwel veel goede keuzes dit jaar. De sleutel daartoe was en is heel simpel: bewustwording. Werkelijk luisteren naar je diepste verlangens. Kiezen met je hart. Zelfs diverse ‘mislukte’ sollicitaties voor opdrachten & banen hebben mij op dit moment, aan het eind van dit jaar bij een zeer interessant nieuw inzicht gebracht.

Aan het eind van mijn Pulsar jaar in 2016 zei trainer Marianne Broos: “Dit jaar was een beweging naar binnen. Leerling van je eigen leven worden. Hierna volgt een beweging naar buiten met alles dat je geleerd hebt. Het komende jaar, maar ook daarna nog.”
Dit is zo waar. De constante beweging van de lemniscaat is eindelijk ingezet. Steeds van binnen naar buiten en weer naar binnen enzovoort. Eeuwig leerling en meester zijn van en in je eigen leven.

Dus 2018, ik kijk naar je uit. Mijn hervonden kracht vermenigvuldigt zich exponentieel. Ik zit in een grote positieve opwaartse beweging, maar zorg dat ik mijzelf op tijd temper. Ik neig ernaar mijzelf te veel te laten meeslepen en voorbij rennen. Daarom volg ik wat ik heb geleerd bij Pulsar.
Ik sluit dit bewogen jaar bewust af door aan het eind stil te staan en mijn leervraag te oogsten met de advent columns van Marianne Broos. En aan het einde van mijn oogst, zal ik opnieuw naar mijn hart luisteren en mijn verlangen voor 2018 laten spreken. Ik voel van alles borrelen sinds de eerste Adventzondag, er gloort allerlei aan de horizon, maar ik laat geduldig deze oogsttijd zijn werk doen. Want alles heeft zo zijn ritme. En als ik iets hebt ondervonden dit jaar is het wel dat nederigheid en geduld een mens veel kunnen leren. Niet gemakkelijk voor een bruisend gevalletje zoals ik, maar des te belangrijker zullen we maar zeggen..

Ik heb weer vertrouwen. Beetje bij beetje steeds meer. Wat een heerlijk gevoel!
Je gaat het nog horen het komende jaar! Van dat boek. Van dat werk. Van al die andere dromen. En wat mij betreft van veel liefde en schoonheid.

En ik dank al wie mij in 2017 heeft gegeven:

  • Veel geduld en incasseringsvermogen van mijn vriend
  • Veel vertrouwen en liefde van mijn moeder
  • Wijze woorden over schoonheid van Kees Tukker
  • Warme vriendschap van Bianca en Mijke
  • De inspirerende stukjes van Henk van Straten over de worstelingen van het leven en schrijven