Categoriearchief: diversen

2017: een zeer bewogen jaar

In 2016 deed ik het Pulsar Persoonlijk Ontwikkeljaar. Tijdens het maken van gin granaatappel cocktails op Oudjaarsavond vroeg ik me mezelf af of ik nog goede voornemens had. Iets waar ik me werkelijk nooit eerder aan gewaagd had. Ook die avond niet.
Maar met een steek in mijn hart ontvlamde er een groot en intens verlangen: IK WILDE WEER KRACHTIG WORDEN! Mentaal, fysiek, emotioneel en professioneel. Als vrouw, moeder, dochter, vriendin, ondernemer en als auteur. Als mens. Als Eef.
Die wens werd op dat moment beklonken in mij en zodoende startte ik 2017 met deze leervraag als nieuwe leidraad. Gedurende het jaar heb ik regelmatig even terug gegrepen naar dat moment en een ‘check’ bij mijzelf gedaan of wat ik deed nog klopte met mijn wens. Mijn hele jaar heeft in dit teken gestaan. Mijn verlangen heeft mij continu richting gegeven en dat schiep vertrouwen.

Op het moment van slecht nieuws over de gezondheid van een dierbare in februari gaf mijn leervraag houvast. Oude pijn vermengde zich met nieuwe en deed mij besluiten opnieuw in therapie te gaan.
Ik deed een cursus vrij dansen. Ik ging weer sporten. Ik ging eindelijk weer echt werken, maar moest daarvoor een hoge drempel over. Ik ben nog steeds trots dat ik het toch heb gedaan. Het werken bij de thuiszorg geeft me meer voldoening dan ik ooit van te voren heb bedacht.
Ik kwam langzaamaan in beweging. Ik leerde mijzelf nog beter kennen. Ik stelde nieuwe grenzen en begon weer naar mijn diepere wensen en verlangens te luisteren. Ik las een aantal goede boeken. Ik ging weer meer naar muziek luisteren. Ik ging niet heel hard vooruit, bleef regelmatig ook even stilstaan om te pauzeren en opnieuw te horen wat mijn hart vertelde. Kortom, ik zette baby stapjes op een nieuwe levensweg. Steeds verder omhoog in een stijgende lijn.

Gaandeweg kwam de ingeving voor een nieuw boek waaraan ik – te langzaam naar mijn zin- maar desalniettemin gestaag voort werk. Dat voelt goed, heel goed.
Ik schreef een aantal mooie gedichten en – nog mooier – ik stond tweemaal op een podium om deze te delen met publiek. In één woord: FANTASTISCH!

In het laatste kwartaal van dit jaar vond ik ook – al zij het in nog kleinere mini stapjes – een hernieuwde verbinding met mijn vriend en kinderen. Een connectie die ik behoorlijk kwijt was geraakt, iets dat me al lang veel pijn deed en doet, maar waarin ik eindelijk kan zien en leren. Heel veel leren. Iets om erg dankbaar voor te zijn.
Ik probeerde dit jaar veel dingen uit om te ervaren of en hoe ze mij krachtiger konden maken. Een paar dingen bleken een vergissing. Zoals dansen bij een dansschool en me daar heel oud en klunzig voelen tussen de swingende meisjes van twintig. Of vergeten dat ik al enige tijd niet meer gewend ben te drinken en daar flink ziek van werd nadat ik eindelijk weer eens een ‘echt’ feestje had…

Gelukkig vielen de ‘mislukkingen’ mee en maakte ik wonderwel veel goede keuzes dit jaar. De sleutel daartoe was en is heel simpel: bewustwording. Werkelijk luisteren naar je diepste verlangens. Kiezen met je hart. Zelfs diverse ‘mislukte’ sollicitaties voor opdrachten & banen hebben mij op dit moment, aan het eind van dit jaar bij een zeer interessant nieuw inzicht gebracht.

Aan het eind van mijn Pulsar jaar in 2016 zei trainer Marianne Broos: “Dit jaar was een beweging naar binnen. Leerling van je eigen leven worden. Hierna volgt een beweging naar buiten met alles dat je geleerd hebt. Het komende jaar, maar ook daarna nog.”
Dit is zo waar. De constante beweging van de lemniscaat is eindelijk ingezet. Steeds van binnen naar buiten en weer naar binnen enzovoort. Eeuwig leerling en meester zijn van en in je eigen leven.

Dus 2018, ik kijk naar je uit. Mijn hervonden kracht vermenigvuldigt zich exponentieel. Ik zit in een grote positieve opwaartse beweging, maar zorg dat ik mijzelf op tijd temper. Ik neig ernaar mijzelf te veel te laten meeslepen en voorbij rennen. Daarom volg ik wat ik heb geleerd bij Pulsar.
Ik sluit dit bewogen jaar bewust af door aan het eind stil te staan en mijn leervraag te oogsten met de advent columns van Marianne Broos. En aan het einde van mijn oogst, zal ik opnieuw naar mijn hart luisteren en mijn verlangen voor 2018 laten spreken. Ik voel van alles borrelen sinds de eerste Adventzondag, er gloort allerlei aan de horizon, maar ik laat geduldig deze oogsttijd zijn werk doen. Want alles heeft zo zijn ritme. En als ik iets hebt ondervonden dit jaar is het wel dat nederigheid en geduld een mens veel kunnen leren. Niet gemakkelijk voor een bruisend gevalletje zoals ik, maar des te belangrijker zullen we maar zeggen..

Ik heb weer vertrouwen. Beetje bij beetje steeds meer. Wat een heerlijk gevoel!
Je gaat het nog horen het komende jaar! Van dat boek. Van dat werk. Van al die andere dromen. En wat mij betreft van veel liefde en schoonheid.

En ik dank al wie mij in 2017 heeft gegeven:

  • Veel geduld en incasseringsvermogen van mijn vriend
  • Veel vertrouwen en liefde van mijn moeder
  • Wijze woorden over schoonheid van Kees Tukker
  • Warme vriendschap van Bianca en Mijke
  • De inspirerende stukjes van Henk van Straten over de worstelingen van het leven en schrijven

Gedichten

Goed, dit blog is nog steeds onder constructie, net als de rest van mijn leven…

Ik schrijf hier niet veel, maar gelukkig wel elders. Zo schreef ik vandaag weer eens een gedicht over die bomen…

Mijn gedichten rollen er zomaar uit, omdat ze eruit moeten rollen. Ik kan ze in elk geval niet tegenhouden. Daarom probeer ik ze zo goed mogelijk op papier te vangen en ze daarna weer in geluid eruit te gooien. Zoiets. Ik kan het meestal niet vatten. Me eraan overgeven als een doorgeefluik is het enige dat ik kan doen.

En er zoveel mogelijk het podium mee op te gaan en ze live in het publiek te smijten… Zo stond ik op 8 oktober 2017 op podium X in Den Haag en dat smaakt naar meer! Hopelijk snel weer op andere podia!

Trouwens, voor het project Ont(k)leed schreef ik ook al een stuk of wat gedichten over het mannenlichaam. Dat je niet denkt dat ik helemaal stil zit en in 2015 en 2016 niet meer schreef dan dit… Op www.ont-k-leed.eu lees je meer over het project en op deze pagina kun je meteen naar de gedichten waar ik het over heb.

Geniet ervan en tot de volgende!

 

UNDER CONSTRUCTION

Dit blog is veel te lang aan zijn lot overgelaten door ondergetekende… shame on me!

Maar dat gaat veranderen! De komende tijd zal alles anders worden, just wait and see…

DUS, hou het in de gaten, zoals ik jullie in de smiezen houd, en dan zal ik binnenkort herrijzen uit de digitale as. Tot die tijd, hou vol, blijf rustig doorademen en heb elkander lief!

xx

 

 

 

 

Just an ordinary day saying hello

I’m in Africa. Western Africa. Senegal to be more precise. The little village of Warang, a three hour car journey south of Dakar to be exact. I can see the Atlantic ocean from my roof terrace, but this morning I was too lazy to take the four minute walk up there. It’s the midst of winter and it’s freaking hot out here. Nice, very nice.

It took me a while to get up from my softly swinging hammock to do some groceries. But here I am, slowly placing one flip-flop before the other through the hot African sand which they call a street here, carefully watching the consistency of that same sand and not trying to step into goat shit, dog shit, donkey shit, horse shit or any of the other garbage spread around. Bins are a rare phenomena here. The same goes for street names, addresses or any other residency indications. And mailmen I guess.

I made it to the mini supermarket without being harassed by any men, women or children that just want to say hello. I even managed to get all the stuff I wanted without delay, without too much negotiating and no pressure at all to buy this package of lovely peanuts, this bundle of gorgeous fresh bananas and that very special four kilo watermelon. This is turning out to be an easy little trip. An easy day.

A day without that lovely African chatting about nothing, just being friendly. Just asking how you’re doing. Just wanting to know where you’re from. Is this is your first visit to Senegal, beautiful isn’t it? How long you are staying here, for your holidays, right? You are really beautiful and young, are you married? You see, I’m looking for a European wife and I like you. In fact, I think I love you, I know I do, can I get a kiss? Are you sure? Not one little kiss? A little gift then? For my children? Do you want to buy my fish? I caught it myself this morning, very fresh, very tasty. I’ll give you a good price. I’m your friend. Your husband to be, remember?

Easy days in Africa. Also very rare. Not that I’m complaining. Not at all. Just returning every hello with a big smile. After all, it’s winter and I’m wearing flip-flops..