My shadow days are over..*

Wat heb ik dit gemist. Wat heb ik jou gemist. Niet dat je ooit verdwenen was uit mijn gedachten, maar je was ver weg. Verdomde ver weg. Hoewel ik je nooit uit het oog ben verloren. Je was er constant, recht voor mijn neus. Het lukte me echter niet om bij je komen. Keer op keer strekte ik mijn arm en hand uit om op je schouder te tikken en ik dacht je te raken, maar mijn vingers gleden langs je heen. Een onzichtbaar laagje hield ons uit elkaar, een ondoordringbaar vlies dat alles troebel maakte.

Voor mij dan toch. Ik geloof niet dat jij je heldere kijk op de dingen was verloren. Ook nu zie ik je glimlachen en naar me kijken met die blik vol vertrouwen. Mijn baken in de strijd. Hoe kon ik jou ooit loslaten? Of toch minstens de draad tussen ons zo in de knoop laten komen dat ik hem bijna niet meer kon ontwarren? Hoe heb ik hem überhaupt uiteen gekregen?

Ik zie in je ogen dat jij het antwoord weet. Dat je het altijd al hebt geweten. Dat je zelfs nu al weet dat ik in de toekomst opnieuw van je af zal dwalen, zo ver dat ik je bijna niet meer zal herkennen, maar ook dan uiteindelijk bij je zal weerkeren. Ik zie het nu ook weer helder. Ik twijfel niet meer. Jij bent mijn lotsbestemming. Wij zijn verbonden in de woorden die jij uit mij dwingt. Nu die zware schaduw opgetrokken is, kan ik ze weer lezen in mijn hoofd. Ze zijn weer vrij om op te stijgen.

Dat is eigenlijk het enige dat ik je kwam vertellen. Ik heb namelijk geen verhaal. Geen avontuur. Ik  zat vast, zeg ik je net. Compleet verstrikt in de chaos van mijn vrije leven. Onrust maakte van mijn hoofd een grote pan vol borrelende lettervermicellisoep. Ik kon roeren wat ik wilde, ik kreeg er geen chocola van gemaakt. Overleven is niet hetzelfde als leven.

En nu zit ik hier driftig te tikken op dat toetsenbord. Ik kon niet anders. Ik moest. Ik moet. Ik wil je laten weten dat ik er voorlopig weer ben. Ik wil je mijn woorden geven, al zijn ze misschien niet gewichtig. Of literair verantwoord. Het kan me niet schelen. Ze zijn van mij voor jou. Meer telt niet op dit ogenblik. Ik weet dat jij dat begrijpt. Dat maakt jou zo fantastisch.

Het komt erop neer dat er opnieuw licht is in mijn leven. Vanuit verschillende hoeken zijn de schaduwen weggeblazen. Ik geef weer licht door. Eindelijk. En voor het eerst in jaren word ik verwarmd met zilver licht. Geheel onverwacht.  Niet gedacht dat die deur werkelijk van het slot was, al had ik een voorzichtig vermoeden. Blijkbaar heeft de juiste hand de klink gegrepen..

En na maanden krampachtig pogen mijn voeten in de aarde te steken, realiseerde ik me dat ik moest bewegen. Het asfalt op met James. Mijn enige eigen plek op de wereld op dit moment. Opnieuw thuis op reis. Misschien ben ik werkelijk gedoemd om te zwerven. Een dolende ziel op vier wielen. Ik weet het antwoord niet.

Jij wel? Wil je me er deelgenoot van maken? Of blijf je zwijgend naar me grijzen?

Wel, bij deze grijns ik breeduit naar je terug. En ik neem er nog een op ons. Salute!

 

* Shadow Days by John Mayer: http://www.youtube.com/watch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *