The Dog Days Are Over *

Altijd meer. En meer. Geef mij je pink en ik heb mijn tanden al in je schouder gezet.

Daar zit ik dan achter mijn digitale toegangspoort tot de wereld. Op een dieet van vodka-cola light en twee zakken chips. The one and only Coca Cola Light of course, een zak Lays cheese onion en een zak Smiths Wokkels naturel. Publiekelijk altijd meerdere merken tegelijk noemen he, anders zou het eens reclame kunnen zijn. En reclame moet je altijd in de eerste plaats voor jezelf maken, kwestie van zakelijk ondernemerschap. Iets dat in mijn carriere als ambtenaar al veelvuldig zijn vruchten heeft afgeworpen. Alweer een bewijs dat de vraag ‘Ben ik nog wel een goede ambtelijke loonslaaf?’ rechtvaardigt. Maar daar wil ik het hier en nu niet over hebben.

Ik richt mij tot u of jou, die keuze volgt nog – een mens kan niet alles tegelijk-, omdat ik mij op nieuw en glad ijs heb begeven. Dertigersdilemma of niet, ik heb gekozen voor een nieuw leven. De labeling laat ik over aan anderen. Maar hoe nieuw en hoe glad is mij echter nog niet bekend. U/Je denkt misschien ‘Hoezo? Je weet toch wat je doet?’ . Wel, niet geheel, nee. Gelukkig niet geheel niet, maar enige onzekerheid treft mij wel. Ik ben ook gewoon maar Eef. Ik ben ook gewoon op een dag maar begonnen met opschrijven wat al jaren in mijn hoofd zat. Ik kom ook gewoon maar net kijken. Al ben ik dan al bijna 35. Wat? Ja, bijna 35 ja! Ik geloof het ook amper. Gelukkig doet leeftijd er niet toe en kan een mens in deze tijd en eeuw elke dag opnieuw beginnen. Vooral als vrouw in de Westerse wereld ben ik wat dat betreft met mijn neus en gat in de boter gevallen. En dat voelt lekker, kan ik u/je verzekeren.

Dus ik begin gewoonweg opnieuw. The new and improved Eef zou je kunnen zeggen. Een flinke reset op zijn tijd doet een mens goed. Zeker mij. Ik heb anders de neiging vast te lopen van de opgehoopte roest in mijn raderen. Een strenge sapkuur geeft die ‘herzetting’ fysiek, maar een ommezwaai van je hele leven, al dan niet zelf geinitieerd, geeft vers bloed in de aderen. Kansen die je eerder niet voor mogelijk had gehouden, dansen ineens voor je ogen. En voor je het weet, dans je zelf over straat. Van de pure energie in je hele wezen, die plotseling met alle kracht uit je spuwt. Medogenloos en fierce. En wie mij kent, weet dat fel mij staat. Voor wie mij niet kent, u/je komt er nog wel achter…

En dan heb ik het niet over mijn erfgoed, hoewel ik mijn patrimonium vol trots draag. Zo hoog mijn armen reiken kunnen. Mijn naasten zijn mijn leven, mijn liefde. Meer dan welke geliefde dan ook. De bloedband met mijn ‘next of kin’ is sterker dan mijn eigen leven. Zonder aarzeling zou ik mijn eigen bloed vergieten om hen te redden. Al bij al misschien maar goed dat ik geen eigen nageslacht heb. Althans, nog niet. Ik zou het waarschijnlijk niet overleven. Maar goed, enough with all the drama. Waar gaat dit nu eigenlijk over? Als u/je het nog weet, vertel het mij. Ik weet dat ik een neiging tot overdrijven en drama heb. Ook dat is mijn erfenis. Maar ik heet zoals ik heet, mijn naam is ook mijn naam. Een naam die ik al jaren vol trots draag, verdedig en uitspel. Vraag mijn eerste zogenaamd lief maar, hij moest het met een harde tirade bekopen toen hij me ooit zei dat hij het ‘niet zo leuk’  vond dat ik nooit mij eigen naam zou opgeven, als ik ooit zou trouwen. Ha! Alsof hem die eer ooit zou welgevallen. Mijn stampvoeten en vuurspuwende blik maakten veel duidelijk, kan ik u/je vertellen.

Ik weet dat mijn naam deuren kan openen. Deuren die wellicht voor anderen gesloten blijven. Maar geloof mij, als ik mijn armen niet vol goud en mirre heb, slaat elke deur dicht in mijn gezicht. Misschien is dat wel mijn vloek en erfenis. Ik dien extra gewicht te brengen, wil men luisteren. Wil men mij op papier vereeuwigen. Wat die eeuwigheid dan ook mag betekenen. Gelukkig hou ik wel van een uitdaging, *en zij glimlachte*, kracht vindt men in weerstand, zogezegd. Dus ik zet mij met de kop in de wind (een zeilterm die mijn laatste geliefde mij als landrot trachtte aan te leren), en laat maar komen! Ik ben er klaar voor. Meer dan ooit tevoren. Ik bijt wel in mijn eigen schouder. Ik moet dit toch alleen doen. Maar daar heb ik het een volgende keer met u/je over.

Ik omhels u/je met al mijn dramatische liefde!  Untill the next one….

xxx

* Luister naar Florence+The Machine en weet dat mijn hondenjaren achter de rug zijn.

4 Reacties op “The Dog Days Are Over *

  1. Gek!….
    Door gemeenschappelijke kennis gisteren ook blad omgeslagen… Weg die jezuietendemonen, weg die rat race…
    Ik voel me goed (2x)

  2. Hé Eef,
    Gave site en wat een schrijverstalent:-)
    Het hangt in de lucht… no more Dogs Days… The Cats Start Dancing! Ook in mijn leventje een grote omme(lees:werk)zwaai: HEERLIJK!!
    Ik ga je volgen!
    Warme groet,
    Rimke
    p.s. nog steeds mime!?

  3. Hoi Eef,

    Leuk stukkie, goeie pen. Omdat ik op feestjes ook schrijver ben en bezig met m’n eerste boek (vrij naar Spinvis) ben ik kritisch op wat ik lees: titel van je stukkie zou moeten luiden: Dog days are over (zonder de ‘s’) als het refereert aan de song van Florence+the Machine.
    Veel succes met je ingeslagen weg en bewaar die oude kaarten nog even…
    Laat mij uwen spellingscorrector zijn!!!

    Groet,

    Coen

  4. @Coen: tnx! Compleet over die suffe typefout heen gelezen..
    @ allemaal: bedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *