When in Rome do as Romans do*

Ik weet het, ik heb je te lang alleen gelaten. Ik loop al drie weken achter op mijn blog schema en dwing mezelf nu te schrijven over plekken waar ik reeds vertrokken ben. Letterlijk en figuurlijk. Het reizen heeft alle gevoel van tijd weggevaagd – ik vraag me niet meer elke dag minstens driemaal af wat voor dag het is, het interesseert me niet meer. Het maakt helemaal niets meer uit. Er is geen verschil meer tussen maandag, woensdag, vrijdag of zondag. Behalve dan dat op die laatste dag de meeste winkels gesloten zijn, maar niet allemaal en niet altijd. Dus elke dag is gelijk. En elke dag anders. Elke dag is alles mogelijk. En niets hoeft.

Er is geen vast patroon meer, geen schema. Ik heb wensen in mijn hoofd, maar ik maak geen strakke planning. Ik heb ideeën over routes, maar bezie elke dag opnieuw of ik ze ten uitvoer breng. Ik hou me nergens aan, en niemand legt mij ergens op vast. Mijn tijd is uitgerekt, ik heb er meer van dan ooit, en tegelijk weet ik dat ik tijd tekort kom om al mijn wensen te vervullen op deze ongelooflijke reis. Maar ook dat doet er niet toe.

Mijn leven voelt vloeibaar. Ongrijpbaar. Ik heb geen notie van wat me allemaal nog staat te gebeuren, maar ik weet dat ik dat alles zelf bepaal. Ik kies elke dag zeer bewust meerdere keren over het verloop ervan. Mijn bewustzijn is zo groot dat het me af en toe de adem beneemt. De vrijheid die ik ervaar, is amper in woorden te vatten en zo onmetelijk meer dan ik me ooit heb kunnen voorstellen. Iedere dag word ik overweldigd door de schoonheid van de wereld die Italië heet.

Ze slaat me in het gezicht met haar hitte, haar vele kleuren, haar rotsen en bergen, haar azuurblauwe zee, haar scheurende scooters, haar veelzijdige architectuur, haar sterke espresso, haar levendige taal, haar heerlijke pasta, haar goede wijn, haar nieuwsgierige bewoners, haar heftige handgebaren, haar chaotische verkeer, haar weidse landschappen, haar schilderachtige dorpjes, haar scherpe bochten in bergweggetjes langs een ravijn, haar slechte wegen, haar duizenden jaren oude ruines, haar goedlachse inwoners, haar toeterende medeweggebruikers, haar lekkere mannen, haar mooie vrouwen, haar verse ijs, haar oude kerken, haar liefde voor liefde, haar nog prijs te geven geheimen…

Elke dag kan ik sterven van geluk en elke dag word ik herboren. Ik raak verstrikt en verloren, maar iedere weg komt uit bij een nieuw begin. Ik vrees bij tijd en wijlen voor de capaciteit van mijn hart. Dag na dag overladen. Keer op keer overtroffen. Getroffen in het diepst van mijn wezen. Ik
ben geen reiziger. Ik ben mijn reis.

Ik wilde je vertellen dat overal waar ik kom, ik me voorstel hoe ik er zou wonen, wat ik zou doen, waar ik heen zou gaan voor mijn boodschappen en me daarom altijd zo gewoon mogelijk (lees niet toeristisch), maar wel vrouwelijk en leuk kleed. Tenminste dat hoop ik toch. Ik was daarom
helemaal blij dat een Engelse filmploeg me aanzag als een Italiaanse al trippelend op haar hakken op het Piazza di Popolo in Rome (190.187, zag de km stand verspringen van 189.999 naar 190.000!).

Ik wilde je deelgenoot maken van mijn avonturen in Le Cinque Terre (189.744), waar ik voor Rome vijf dagen verbleef en mijn eerste amoureuze ontmoeting had. Op deze reis dan hè. Eentje om nooit meer te vergeten, maar die alweer een eeuwigheid geleden lijkt.

En ik wilde je laten weten dat ik zo in vervoering raakte van mijn bezoek aan Pompei (190.462) dat de tranen over mijn wangen liepen. Dat ik aan het eind van diezelfde dag de rookpluimen in de krater van de Vesuvius zag kronkelen en alle gevoel van realiteit kwijt was. Gruwel en dood uit het
verleden schudden in het heden de hand van historische pracht, natuurlijke kracht en de pronkende praal van een chaos die Napels heet.

Dat ik daarna langs de Amalfi kust reed die pijn deed aan mijn ogen bij het zien ervan, dat ik verschrikkelijk genoot van het rijden door die honderden bochten in de weg en dat het leek alsof James om mij heen slingerde in plaats van wij samen op het asfalt. En hoe ik getrakteerd werd op een knetterend vuurwerk die avond vanaf een berg aan de overkant van de vallei van Cava di Tirreni (190.560).

En ik heb je zoveel te vertellen over mijn dagen daarna, toen ik ben overgestoken naar de Adriatische kust: het Castel del Monte, mijn eerste dagen in Monopoli (190.921), mijn heerlijke dagje Bari op en neer (191.030) waar ik de helft van mijn haar kwijt raakte bij de kapper en mijn negen (!)dagen daarna terug in Monopoli maar op een andere camping. Alwaar de afgelopen dagen plaats, tijd en mensen tot een samenballing kwamen die mijn hart compleet heeft opengebroken. Een vacuüm waaruit ik mijzelf vanochtend heb losgerukt met alle hartzeer van dien.

Dat ik een halve dag heb rondgereden op mini weggetjes door de streek van de trulli huizen voordat ik in staat was te stoppen, bang om de storm in mij niet aan te kunnen als ik stil zou staan. Bewegen, rijden, gaan en gaan en gaan, is de beste remedie. En bewust kijken, aandacht voor het moment, details in de omgeving zien en benoemen. Eigenlijk een vorm van meditatie: stilte in je hoofd zoeken door pure observatie (iets dat ik meteen herkende toen William Least Heat-Moon het benoemde in zijn boek Blue Highways**). En dat ik vanmiddag weer enigszins tot mijzelf kwam in het prachtige witte Ostuni door een espresso, een wandeling en een klein Italiaans gesprekje.

Maar ik kan het niet. Het spijt me. Ik ben zo vol van alles dat ik slechts hier op het camperpark bij Lecce (191.178) in James kan zitten in de hoop dat ik niet weer in huilen uitbarst. In de hoop dat ik ondanks de buikpijn van mijn overvolle hoofd en hart mijn pasta maaltijd binnenhoud.

Ik heb dit gevoel nog nooit beleefd. Intenser dan dit heb ik nog nimmer geleefd. Morgen struin ik door Lecce, een stadje met de meest verbluffende Italiaanse barokke architectuur naar het schijnt. Oh boy.

Vol vuur,

eef

*Engelse uitdrukking die overeenkomt met het Nederlandse gezegde “’s lands wijs, ’s lands eer”

**Dank Peter Kuipers!

4 Reacties op “When in Rome do as Romans do*

  1. ach Eef, wat klinkt dat allemaal heftig !! is het ook begrijp ik. je schrijftaal wordt ook steeds mooier van al dat moois wat tot je komt. hou vol meid!!!
    warme omhelzing van je mama.

  2. Trots op je, hou vol lieverd.

  3. Damn, wat kun jij schrijven.
    Ik kijk uit naar je volgende verhaal.

    Geniet van je zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *